Cleveland 2008 Weblog

Thanksgiving Polka Party

Polka Party - Web-log

Bijgewerkt op 09 december

TERUG UIT CLEVELAND (03 december)

Hallo allemaal. Home sweet home! Vandaag ben ik weer aangekomen in Nederland. Er is zoveel te vertellen over de afgelopen dagen in Cleveland dat ik er nog regelmatig over zal schrijven. Het was overigens de bedoeling om iedere dag een verslag vanuit Cleveland te doen, maar daar kwam ik helemaal niet aan toe. Zoveel was er te zien en te horen. En ik wilde mensen ontmoeten. Nou…. dat is wel gelukt!

CLEVELAND deel 1

Donderdag – Thanksgiving day (27 november)

Die dag stonden we al om drie uur op, we moesten namelijk vanuit Portland, Oregon (via Chicago) naar Cleveland, Ohio. Er is geen rechtstreekse vlucht, dus eerst naar Chicago. Om 4 uur in de vroege ochtend zaten we al in een taxi. Erg vroeg, en dat was maar goed ook. Toen we op het vliegveld aankwamen en de taxichauffeur hadden betaald ging de kofferbak van de taxi niet open. We dachten eerst dat hij onze koffers wilde roven. Uiteindelijk bleek er iets defect te zijn. Er was een knopje op het dashboard wat niet meer werkte. Ook had hij zo’n knipper aan de sleutelbos, die werkte ook niet meer. Een sleutel had hij niet. Wij wilden natuurlijk onze vlucht niet missen, dus we eisten hulp, we wilden onze koffers. Uiteindelijk greep de politie in, die stuurde ons naar een service punt waar ze banden en olie verwisselen, daar moesten ze de boel dan maar open breken. Gelukkig werden we daar direct geholpen, open breken was niet nodig. Een kapotte zekering! Het had geen vijf minuten langer moeten duren of we hadden de vlucht gemist. Laat in de middag, om ongeveer 5 uur kwamen we dan aan in het Marriott hotel in Cleveland waar we de komende dagen zouden blijven. Daar had ik een afspraak met een Nederlander die ook voor de polka’s vanuit Nederland naar Cleveland was gekomen. Ik had hem nog nooit ontmoet, dus ik belde hem om te vertellen dat we er waren. Toen ik hem belde zei ik in m’n beste Engels: ‘Hi Jelse…. Happy Thanksgiving!’ Ik viel direct door de mand, en hij vroeg ‘John?’ Vanaf dat moment klikte het. J E L S E V O S. Ik schrijf zijn naam in grote letters. Aan hem heb ik nagenoeg alles te danken wat mij in Cleveland is overkomen. Hij kent werkelijk iedereen, hij heeft in de loop der jaren vele contacten opgebouwd, en Jelse heeft daar een flinke vinger in de pap. Jelse stelde me voor aan de mensen die ik nog niet kende. Entree kaarten? Niet nodig.. pers – promotie, doorlopen! Jelse? mag ik foto’s maken (met flits) tijdens de Award Show? ‘Jij wel’ zei Jelse. Hij zorgde er ook voor dat we op de eerste rij zaten, het allermooiste plekje! Bedankt, bedankt, bedankt. Een volledig verslag met foto’s van de Award Show wordt binnenkort geplaatst. Ik was daar natuurlijk ook om de website te promoten. Jelse is daar al de promotor! Hij was er met zijn buddy André. We hebben wat afgelachen! Er waren ook emotionele momenten. Zondagochtend stonden we met z’n allen te snikken. Mijn lieve vriendin Jeanne was helemaal in tranen. Ze heeft het er nog moeilijk mee. We namen toen afscheid van Frankie Spetich en zijn vrouw Betty. Wat een lieve mensen. Jelse noemt Frankie en Betty overigens Papa en Mama. Zo close!

Frankie Spetich en Betty waren overigens ook de eerste mensen die we dankzij Jelse ontmoet hebben. En toen stond Ron Pivovar voor m’n neus!

CLEVELAND deel 2

Donderdag (27 november)
Voordat ik Ron Pivovar ontmoette zei Jelse dat ik even mee moest lopen naar z’n hotelkamer. Hij had iets voor mij. Nou, nou. Hij haalde de kerst lp van de Zupanchick Brothers tevoorschijn. Die lp zoek ik al jaren, ondanks verschillende oproepjes op deze website kwam hij niet tevoorschijn. Alsof dat nog niet genoeg was werd mij ook nog een stapel bladmuziek overhandigd. Tjonge jonge! Wat bleek? Die bladmuziek was gebruikt voor de onlangs verschenen cd Back To Back van Walter Ostanek en Bob Kravos. Jelse nam ons vervolgens mee uit eten, daarna was het tijd voor de polka’s. Ik vroeg Jelse of Joey Miskulin er ook was? Ik had een paar dagen geleden een email ontvangen dat vorige week de vader van Joey Miskulin was overleden. Joey bleek er wel te zijn. Terug in het hotel liepen we naar de ballroom op de tweede etage waar de Don Wojtilla Band optrad. Ik heb er weinig van gezien. Als eerste was daar Ron Pivovar. We hadden zoveel te bepraten dat we besloten naar mijn hotelkamer te gaan om even bij te praten. Ron is een fantastische vent. Hij had speciaal voor mij een polka geschreven. Die Ron! Kom op! zei Jelse, we gaan een rondje maken. Ik zal je wel even voorstellen en wat artiesten aanwijzen. Kijk daar zit Walter Ostanek. Walter zat heel gemoedelijk een kopje koffie te drinken. Hij nam alle tijd voor mij. We hadden het voornamelijk over z’n muziek, en hoe ik hem bewonderde. Jelse duwde mij vervolgens in de richting van een meneer in colbert, Joey Miskulin. Ik stelde me aan Joey voor, en gaf hem een hand. En wat er toen gebeurde…… Jelse introduceerde mij nog een keer als the guy from Holland, van de website polkas.nl met meer dan 1000 pagina’s polka stuff. Joey werd zeer emotioneel, hij nam me in z’n armen en gaf me een hug zoals de Amerikanen zeggen. Na die innige omhelzing van Joey stond Tony Petkovsek voor me. Jelse keek me lachend aan. Zie je nou wel zei hij, alle deuren gaan voor je open. Praat maar even met hem, ik heb Tony al het één en ander verteld. We maakten kennis met elkaar, ik vertelde Tony hoezeer ik hem bewonderde. Ook Tony bleek polkas.nl heel goed te kennen. Hij bezocht de website meerdere keren per week. En zo gingen de ontmoetingen de hele avond door. Om twaalf uur was ik helemaal op, en besloot naar bed te gaan. Volgens Jelse begon het toen pas allemaal. Op verschillende hotelkamers werden er jam sessions gehouden. Maar ik kon niet meer. Het jammen is aan mij voorbij gegaan.

CLEVELAND deel 3

Vrijdag (28 november)

Tijdens het ontbijt schoven Frankie & Betty Spetich en Ron Pivovar aan. Na het ontbijt gaf Ron mij twee mokken die hij in zijn eigen pottery studio had gemaakt. Ron is een Grolsch drinker, voor hem had ik een leuk Grolsch glas meegenomen. Na het ontbijt besloten we naar de Polka Hall Of Fame te gaan. Eerst bezochten we de museum shop. De nieuwe cd van Walter Ostanek was pas binnengekomen. Ook waren er van Walter nog een aantal her-releases op cd die onlangs waren verschenen. Binnenkort plaatsen we die op de website. De shop heeft af en toe een beperkte voorraad vinyl te koop. Tot mijn verrassing was er een lp van Violet Ruparchich die ik nog miste. Violet wordt binnenkort op de website geplaatst. Rose, de store manager was er ook. Ze herkende me nog. Ik vroeg aan Rose of zij de Rose(mary) was die achter op de eerste lp van Frank Novak stond. Inderdaad! Trots vertelde Rose dat de Rosemary Waltz die op de eerste Novak lp staat speciaal voor haar is geschreven. Ze vertelde dat Frank Novak wist dat ze veel van walsen hield, vandaar een wals, en geen polka. Het museum van de Polka Hall Of Fame is onlangs opnieuw ingericht. Ik heb veel foto’s gemaakt voor de website. Terug in het hotel liepen we Hank Haller tegen het lijf. Hij bleek die avond op te treden. Maar eerst was er een Kenny Bass Tribute door Hank Thunander. Hank werd bijgestaan door Fred Gregorich en Jeff Pecon. Aansluitend was er een optreden van Joey Tomsick And The JTO. Ik heb er weinig van gezien en gehoord. Want daar was Fred Ziwich. We besloten naar mijn hotel kamer te gaan om het één en ander te bepraten. Ik had een hele stapel cd’s voor hem. Ik wilde hem overtuigen om eens een polka uit Nederland op te nemen. Zo waren er cd’s van De Vrolijke Mijnwerkers, De Sloveense Limburgers, Duo Markon, Frits Stein, De Yanko’s en Bruno Majcherek voor hem. Daarna vond Jelse dat het weer eens tijd werd om een rondje te maken. Allereerst naam hij me mee naar Denis Novato, Denis is van Sloveense afkomst maar geboren in Italë. Denis Novato is wereldkampioen op de diatonic button accordeon. Vervolgens stelde Jelse me voor aan o.a. Fred Gregorich, George Staiduhar, Hank Thunander, Jeff & John Pecon, Ron Likovic, Jack & Dick Tady, Bob Kravos, en Cecilia Dolgan. Cecilia Dolgan is de voorzitster van de Polka Hall Of Fame. Cecilia reageerde nogal afstandelijk en koeltjes. Later ben ik nog een keer op haar afgestapt, waarover later meer. Bob Kravos vertelde dat hij ziek was, maar dat hij toch was gekomen omdat hij om tien uur een optreden had. Het optreden was een Yankovic Tribute wat hij verzorgde met Walter Ostanek en Joey Miskulin. Met Jelse stond ik helemaal vooraan tijdens dit geweldige optreden. Heb zeker 100 foto’s gemaakt. Helaas zijn ze weg of even onvindbaar. Hopelijk staan ze nog ergens in een mapje. Na het optreden vertelde Bob Kravos dat hij nu echt ziek was. En de volgende dag moest hij opnieuw optreden tijdens de Award Show. Ik gaf Bob vier advils, want we wilden hem morgen toch graag op het podium zien. Tot slot van de avond nam Jelse me mee naar de kamer van Dick Tady. Daar was (veel drank) en een jam session. Dick Tady (banjo) en Brian O’Boyle (button box) vermaakten de aanwezigen met een aantal Slovenian Folksongs. De Silk Umbrella Polka en de Oh Marie Polka werden luidkeels meegezongen.

CLEVELAND deel 4

Zaterdag – AWARD SHOW (29 november)

De Award Show 2008 werd vergeleken bij voorgaande jaren in een nieuwe locatie gehouden. Het onlangs gerestaureerde Slovenian National Home in Cleveland werd in de jaren 30 gebouwd. Duizenden genodigden en belangstellenden waren gekomen. Voordat het spektakel begon maakte ik nog kennis met Paul Yanchar en Sam Pugliano. Jelse had met de organisatie geregeld dat ik het mooiste plekje had op de eerste rij. Naast mij Celilia Dolgan, Tony Petkovsik, Walter Ostanek. Mijn vriendin zat naast Joey Miskulin. Dat mooie plekje was uitstekend geschikt om foto’s te maken. Een aantal foto’s zijn inmiddels op de Award Show Foto pagina geplaatst. De Show duurde twee uur en vloog voorbij. De grote afwezige was Eric Noltkamper. Hij was genomineerd voor Best Musician. Hij won de Award! maar Noltkamper was niet aanwezig om de Award in ontvangst te nemen. Het podium bleef leeg. Het publiek en de organisatie was niet blij. Een paar andere genomineerden waren helaas verhinderd. Toen ze de Award wonnen was er keurig een afgevaardigde gestuurd om de prijs in ontvangst te nemen en uiteraard een dankwoord uit te spreken. Grote winnaars van de Award Show waren de Rodick’s. Eddie, Eddie III en Kim gingen naar huis met maar liefst 5 Awards. Na de show sprak ik nog even met Frankie Mullec die op 88 jarige leeftijd een Lifetime Achievement Award won. Als kadootje gaf ik hem een paar klompen.

Na de Award Show nodigde Jelse ons uit voor een jarenlange traditie. Jelse komt al jaren in Cleveland, na de show ging hij dan altijd een hapje eten met Gaylord Klancnik. Het waren echte vrienden. Gaylord Klancnik overleed in 2005. Om de traditie en nagedachtenis van Gaylord voort te zetten neemt Jelse de Klancnic familie en Frank en Betty Spetich tegenwoordig mee uit eten na de show. Daar komt niemand tussen. Het was een mooi moment om daar bij aanwezig te mogen zijn. Met z’n twaalven aan één grote ronde tafel, dat doet je wel iets. Mijn vriendin zat naast Ed Klancnik, de muzikale zoon van Gaylord, ik zat naast Frankie Spetich. Bedankt Jelse! Nadat er was gegeten haastten we ons naar het Mariott Hotel waar de Meet The Winners Reception & Dance begon. Veel winnaars waren echter niet gekomen. Tony Petkovsek en Cecilia Dolgan ontvingen Ed Ostri, Fred Ziwich, Eddie Rodick, Violet Ruparchich en Frankie Mullec op het Podium. Violet Ruparchich vertelde na haar toespraak dat ze van plan was geweest om als toegift nog een nummer te zingen. Maar helaas, de accordeonist was niet op komen dagen. Als een duveltje uit een doosje vloog Fred Ziwich vanuit het publiek het podium op. Nog geen minuut later begeleidde Fred Ziwich op een geleende accordeon de zangeres Violet Ruparchich tijden een aantal Slovenian Folksongs. En dat zonder repetitie, alleen de toonsoort werd even doorgesproken. Hulde!

Nadat de winners het podium hadden verlaten was het tijd voor de Jeff Pecon Band. Die avond nam Paul Yanchar afscheid. Hij gaat nu dus echt met pensioen. Paul vertelde aan ons dat hij geen verplichtingen meer wilde. Maar als hij zin had, en z’n gezondheid het toeliet zo af en toe nog eens op het podium te vinden zal zijn. Wat een aardige man die Paul Yanchar. Ik gaf hem een paar cd’s met een aantal van zijn opnames die hij met Johnny Pecon had gemaakt. Paul werd er stil van. Helaas heb ik maar de helft van van het optreden gezien. Ik zag Cecilia Dolgan lopen, en die wilde ik nog even spreken. De vorige dag was ze nogal gereserveerd. Cecilia was er met haar man Bob, auteur van de twee Yankovic biografieën. Ik vroeg Cecilia of zij er misschien problemen mee had dat ik af en toe een biografie van een artiest gebruikte voor polkas.nl Dat was niet het geval, want ik gaf de Polka Hall Of Fame alle credits. Maar nou komt het! Ze dacht dat ik bezig was voor flink geld. Ze meende dat ik zo’n vijftig of misschien wel honderdduizend dollar had gekregen van iemand om alles op de website te zetten. Nee dus! Ik vertelde haar over mijn passie, hoe het was begonnen. En waarom ik polka’s wilde promoten. Het werd een heel leuk gesprek. Ze vertelde mij wie de webmaster was van de Polka Hall Of Fame Website. Het probleem is dat die website niet of nauwelijks wordt bijgehouden. Ik vertelde dat de winnaars van de Award Show al op polkas.nl stonden. Dat vond ze wel heel erg snel.

The Eddie Rodick Orchestra trad die avond om tien uur op. Helaas heb ik er niets van gezien of gehoord. Tony Petkovsek had mij namelijk om 10 uur uitgenodigd. Ik had hem gevraagd of hij misschien 5 minuten tijd voor mij had? Als organisator van het gebeuren is hij een druk bezet man. Kom dan maar zaterdagavond na 10 uur zei hij. Dan heb ik wel tijd. Toen om 10 uur de laatste act Eddie Rodick begon te spelen nam Tony inderdaad alle tijd voor mij. Ik vertelde Tony hoezeer ik hem bewonderde. En dat ik regelmatig naar zijn programma luisterde. Voor zijn programma overhandigde ik hem een stapel cd’s. Behalve muziek uit Nederland had ik ook Pecon, Habat, Yankovic, Bass en andere gouwe ouwe voor hem meegenomen. Tony slaakte een diepe zucht, hij luste wel een borreltje. We hebben over de meest uitéénlopende zaken gepraat, niet alleen over polka’s. Een lekker ontspannen gesprek. Daarna sprak ik nog even met Joey Tomsick. Joey is nog niet toegevoegd aan de website. Van hem miste ik nog steeds één album, Joey Now. Tot mijn verrassing vond ik die in Cleveland op cd. Joey vertelde dat de cd pas uit was. Hij heeft mij beloofd wat foto’s voor de website te sturen. Tot slot heb ik die avond nog was zitten praten in de lobby van het hotel. Jelse was er ook, we waren allemaal moe. De volgende dag zouden we vertrekken, zo ongeveer om twaalf uur. Jelse zei dat hij zondagmiddag eerst nog naar Sneakee Pete’s zou gaan voordat hij vertrok. Maar dat zat er voor ons niet in.

CLEVELAND deel 5

Zondag (30 november)

Na het ontbijt namen we afscheid van Frankie en Betty Spetich. Jelse zei dat we maar even mee moesten lopen naar de parkeer garage. Uit z’n auto pakte Frankie zijn button box. Roept u maar zei Frankie, en hij zette voor Jelse de Pony Tail Polka in. Jonge, jonge. Vervolgens vroeg ik om de Half & Half Polka die hij direct ten gehore bracht. Daarna riep Jelse Woef…... Hij bedoelde daarmee zijn favoriete polka de Barking Dog Polka. Maar Frankie verstond Whoop, en hij zette de Whoop Polka in. Dat was niet de bedoeling, maar de Barking Dog kende hij gelukkig ook. Daarna was het echt tijd om afscheid te nemen. Terwijl we Betty kisses and hugs gaven zei Frankie: dit is één van mijn favorieten, hij speelde de Adio Waltz. Met z’n allen stonden we te snikken. Tja, en alsof dat niet genoeg was speelde Frankie daarna Save The Last Dance For Me. Zelfs Jelse hield het niet droog. Het was het meest emotionele moment. We dachten allemaal aan het zelfde. Frankie zette nog een keer de Whoop Polka in die we mee zongen, whooooooooooop! Op het juiste moment was daar plotseling Ron Likovic die in z’n auto wilde stappen. Hij pakte z’n button box, en samen met Frankie speelde Ron een medley van Slovenian Folkksongs. Een onvergetelijke ochtend.

Even later hoorden we dat onze vlucht gecanceld was, slecht weer en sneeuw in Chicago. Eerlijk gezegd vond ik het niet erg, kon ik mooi mee naar Sneakee Pete’s. Op dat moment kreeg Eddie Klancnic een telefoontje van Alex Meixner. Alex wilde ons graag zien, hij was onderweg. Of wij er nog waren? Niet veel later maakten we kennis met Alex Meixner. Wat een aardige jongen! Hij bleek die middag ook in Sneakee Pete’s op te treden. Hij trad daar op met de band van Eddie Rodick. Een schitterende show. Wat een power heeft Alex Meixner. Ook Eddie Rodick was die middag goed op dreef, iedereen had er duidelijk zin in. Hank Thunander stapte ook nog even op het podium en speelde een aantal voortreffelijke George Staiduhar nummers. Tot slot kwam Ron Likovic nog even op het podium om samen met Alex Meixner een paar super snelle button box nummers te spelen. We namen afscheid van André en Jelse. Jongens, bedankt voor alles! De volgende dag besloten we een paar dingen te doen die er bij ingeschoten waren. Ik wilde graag naar Yankovic’s Square. Dit jaar is er in Waterloo/Euclid een straat/plein naar Frankie Yankovic vernoemd. Dit is de buurt waar Frankie Yankovic is opgegroeid. Tenslotte zijn we naar de begraafplaats gereden waar het graf van Frankie Yankovic is. Het is een indrukwekkend Yankovic / Kravos familie graf. Ondanks dat het sneeuwde en bitter koud was heb ik toch nog een paar redelijke foto’s kunnen maken. Hiermee eindigen de polka avonturen in Cleveland. We willen er binnen afzienbare tijd weer naar toe. Dat hebben we Frankie en Betty Spetich in ieder geval beloofd.

John.

29 november,

Groeten vanuit Cleveland! We zijn hier inmiddels al een paar dagen, en het is hier geweldig. Ik voel me hier als een kind in de snoepwinkel. Vanmiddag was de Award Show van de Polka Hall Of Fame, Hieronder volgen de uitslagen:

LIFETIME ACHIEVEMENT AWARD
Frankie Mullec
Eddie Rodick

2008 TRUSTEES HONOR ROLL RECIPIENTS

Tony Fortuna

Violet Ruparcich

Dick Sodja

Louis Spehek

Bob Turcola

Dave Wolnik

BAND OF THE YEAR
Eddie Rodick Orchestra

RECORDING OF THE YEAR

Tony Grandovic - Tribute to Benzy Rathbone

MUSICIAN - INDIVIDUAL OF THE YEAR
Eric Noltkamper

VOCAL PERFOMANCE OF THE YEAR

Kim Rodick

SIDEMAN - INDIVIDUAL OF THE YEAR
Steve Grkman
Kim Rodick

Eddie Rodick III

BUTTON BOX GROUP OF THE YEAR

Western Pennsylvania Button Box Club

BUTTON BOX - INDIVIDUAL/DUO OF THE YEAR
Ron Likovic

SUPPORT - PROMOTION OF THE YEAR
Ed Ostry

BEST NEW ORIGINAL SONG OF THE YEAR
Don't Play Me A Sad Song At Christmas - Fred Ziwich

GREATEST ALL-TIME HITS AWARD

Argentina Waltz

Zip Polka

CULTURAL HERITAGE AWARD
Joe Valencic

Tot zover de Awards 2008. Binnenkort meer vanuit Cleveland.

John.

26 november,

Thanksgiving.

Morgen is het Thanksgiving, een belangrijke feestdag in Amerika. Op Thanksgiving day vliegen we naar Cleveland waar donderdag, vrijdag en zaterdag de Polka Party’s en de Award Show worden gehouden. In Nederland vieren we geen Thanksgiving, maar wij hebben weer Sinterklaas, iets wat de Amerikanen niet vieren. In Cleveland hoop ik veel mensen te ontmoeten, voor hun heb ik een kleine attentie meegenomen. Ik heb een koffer vol chocolade letters en cd’s bij me. Zo’n cd slaat meestal wel aan. Ik maak dan van een lp die niet op cd is verschenen een digitale kopie voor de artiest, inclusief de originele hoes en label. Voor wie geen cd krijgt is er een chocolade letter, iets wat ze in Amerika niet kennen. Ook de douane kende het waarschijnlijk niet. De koffer werd geïnspecteerd, en er werden een aantal chocolade letter dozen ruw geopend. Gelukkig heb ik wat extra P’s (polka’s) meegenomen.

John.

24 november,

Nog een paar dagen en dan zijn we in Cleveland. The capitol of polkas! In Cleveland zijn ze nauwelijks bekend met Nederlandse polka’s. Ik heb een stapel cd’s bij me voor DJ Tony Petkovsek en muzikant Fred Ziwich. Ik hoop dat ik Tony Petkovsek zover kan krijgen dat hij een polka uit Nederland zal draaien in zijn dagelijkse radio programma. Fred Ziwich heeft in de loop der jaren tal van polka’s uit diverse landen opgenomen, behalve uit Nederland! Hopelijk is hij dat nog eens van plan. Het zou mooi zijn dat hij een polka uit ons land op cd zet. Voor hem en Tony zijn er cd’s van o.a. De Vrolijke Mijnwerkers, De Sloveense Limburgers, Duo Markon, Frits Stein, Sjeng Haeren, De Yanko’s en Bruno Majcherek. Fred Ziwich weet al dat zijn cd’s er aan komen, hij mailde mij overigens dat zijn ISM opname studio al maanden kapot is. Er wordt aan gewerkt, maar men kan het probleem niet vinden. Waarschijnlijk zal Fred voor nieuwe opnames moeten uitwijken naar een andere opname studio. Verder heb ik ook nog een demo recording bij me van Rudy Meulen uit Utrecht. Rudy is al jaren bezig in Nederland met het spelen van Cleveland style polka’s.

John.